De duinen

(Bruce Springsteen, NL tekst Gert-Jan Kooren)

Ik kom uit de oude polder, land van klei en gras
Waar je weet dat je zult gaan worden wat je vader was
Op school ging ik al met Ankie
Ze was pas zeventien
We reden weg uit de polder
Naar waar je de zee kon zien

We gingen 's nachts naar de duinen
De duinen en het strand
Oh, 's nachts naar de rand van het land

En toen werd Ankie zwanger, en dat had ik gedaan
In plaats van mijn eerste auto, kreeg ik een trouwpak en een baan
Een uur bij de gemeente
Toen was Ankies eer gered
Geen bruidsjurk en geen trouwpartij
Geen bloemen, geen banket

Die nacht gingen wij naar de duinen
De duinen en het strand
Oh, 's nachts naar de rand van het land

Ik ging m'n brood verdienen, bij de Coöp op kantoor
Maar het werk wordt als maar minder, de crisis, die zet door
Alles wat ooit essentieel leek, is volledig uitgewist
En ik doe of het nooit gebeurd is
Ankie doet of ze het niet mist

Maar ik zie ons nog samen in m'n broers Kadett
Het zand op haar huid, het helmgras als ons bed
En diep in de nacht kroop ik tegen haar aan
Gewoon, om haar hart te voelen slaan
Die herinnering, hij blijft maar spoken, ik weet niet wat ik zoek
Is een onvervulde droom bedrog, of is het meer een vloek

Die mij steeds drijft naar de duinen
Al is het niets dan zand
Zand aan de rand van het land

's Nachts naar de duinen
Samen naar het strand
's Nachts naar de rand van het land